Jerzy Duda-Gracz  (1941–2004) był jednym z najbardziej wyrazistych i kontrowersyjnych polskich malarzy XX wieku. Jego twórczość, balansująca między groteską, ironią a głębokim sentymentalizmem, stanowi wnikliwą diagnozę polskiego społeczeństwa.

Artysta zasłynął przede wszystkim jako bezlitosny obserwator ludzkich przywar. W swoich pracach często przedstawiał postaci o zdeformowanych ciałach, umieszczone w przaśnej, prowincjonalnej rzeczywistości. Choć oskarżano go o szydzenie z rodaków, on sam twierdził, że maluje z miłości, a jego obrazy są formą „bolesnego patriotyzmu”. Ważnym nurtem w jego dorobku był również pejzaż, w którym oddawał melancholijne piękno polskiej wsi. Jego opus magnum to cykl „Chopinowi”, składający się z ponad 300 dzieł będących malarską interpretacją wszystkich utworów kompozytora. Styl Dudy-Gracza charakteryzuje się warsztatową perfekcją, nawiązującą do mistrzów renesansu i baroku.