Magdalena Abakanowicz (1930–2017) to jedna z najwybitniejszych postaci polskiej sztuki współczesnej, która zyskała światową sławę dzięki nowatorskiemu podejściu do tkaniny i rzeźby. Jej doświadczenia z okresu II wojny światowej oraz życie w komunistycznej Polsce głęboko wpłynęły na jej wizję artystyczną, skupioną na kondycji ludzkiej i naturze.

Jej najważniejszym wkładem w historię sztuki są Abakany – monumentalne, organiczne formy tkane z barwionego sizalu, które zrywały z tradycją płaskiego gobelinu. Te trójwymiarowe struktury, zawieszone u sufitu, przekształcały galerie w niemal żywe, klaustrofobiczne przestrzenie. W latach 70. i 80. artystka zwróciła się ku figuracji, tworząc cykle takie jak „Tłumy” czy „Plecy”. Bezgłowe, puste w środku postacie wykonane z juty i żywicy stały się uniwersalnym symbolem anonimowości jednostki w masie oraz traumy zbiorowej. Do jej najważniejszych realizacji plenerowych należy instalacja Agora w Chicago.